Zo, hè hè….
We hebben het achter de rug, we hebben het de hele dag vol gehouden, en deze keer zit niet mói, maar Eel, van top tot teen onder de vlekken..haha…de minstens nèt zo ijdele Eel, de Eel die z`n halve millimeter haartjes nog borstelt voordat hij de deur uitgaat, de Eel die lánger voor de spiegel staat en staart dan ik…dié Eel, in zijn ‘’goeie goed’’ van boven tot onder bedekt met rode wijn..tralalala…
Neefje Devil trok aan het ultra moderne tafelkleed, dat is dus zo`n strak lopertje dat nooit strak blijft liggen en het úbervolle glas duikelde zó in overhemd en kruis.
Vermengd met het witte van zijn kleding werd dat dus een knetter rosjuh outfitje.
Ik mag dat wel hoor, zo`n man die zich in het rosjuh durft te kleden…mènn oh mènn, ik heb nog nooit iemand zó ongelukkig zien kijken als Eel..haha
En of ik Penny even wilde bellen of Jeroen nog iets had voor hem om bij de receptie, waar Pen & Jeroen ook zouden komen, aan te trekken.
Nou, dat was gelukkig zo, tot aan een lekker luchtje toe, want ze waren bang dat hij zúúr zou ruiken van die wijn.
Nou, hij róók niet zuur, hij kéék alleen maar zuur.
Anyway; we hebben het grootste deel van de dag in een boot gezeten en dat was best wel leuk.
Opgehaald bij de broer van Eel, die met vrouw en hond riant aan het water woont, alle gasten erin en varen maar.
We meerden aan bij een schattig kapelletje bij Oude Wetering en daar werd het bruidspaar getrouwd.
Duurde niet te lang gelukkig, want die ambtenaar had zo`n stem waarvan je steeds dacht; kúch effe mevrouw, dan klinkt het wat prettiger.
Voor twéé kinderen was niet lang tóch weer te lang; een neefje van 5 jaar en…Eel...die gaat dan bekken trekken naar het neefje, neefje wordt daardoor té druk, heeft een bijzonder hoge gil in zich die er dan langdurig uitgalmt, waarop zijn vader nijdig wordt, waardoor het gillen harder wordt en nog langer duurt en waardoor je bij de ambtenaar, die harder moet gaan praten, nóg meer denkt;
kúch effe mevrouw, dan klinkt het wat prettiger.
Afijn, Eel`s straf is later op de dag natuurlijk gekomen door datzelfde neefje die hij maar blééf opstoken en die zó wild werd dat hij aan het tafelkleed trok waardoor….enz.
Nadat het stel getrouwd was en de champagne opgedronken óf in de rododendrons geflikkerd was (ikke dus), zijn we allemaal weer aan boord gegaan van de ‘’Lady Kim’’ om naar Leiden te varen tót aan de bruggen waar het schip niet verder kon;
Daar werden we opgepikt door een ándere, lage boot, en dat was onverwacht grappig, want Eel en ik kennen de schipper daarvan redelijk goed.
Het eten, in één van de betere restaurants van Leiden was..eh..réuze modernistisch culinair.
Kleine hapjes, weinig smaak, friémeltje vlees, véél aardappeltjes,goor toetje en volgens mij waanzinnig duur voor al die onzin.
Zo, het voor hen te hopen dat ik nooit een recensie over hun zaak hoef te schrijven
Het pand is práchtig, met allemaal zaaltjes, die ooit, in een ver, vèr verleden kamers zijn geweest, want het is ooit een ‘’gewoon’’’ huis geweest…moeten héle rijke mensen zijn geweest die daar in die tijd gewoond hebben,
Alles in authentieke stijl gelaten met veel marmer, schitterende plafonds en gangen; echt een belevenis om te zijn hoor, zeker als je je dan, zoals ik dan doe, probeert voor te stellen wát voor mensen er hoé gewoond hebben!
Maar ik begon langzaam in elkaar te pletteren van toch wel zo`n lange dag en was blij dat om half negen Penny en Jeroen kwamen waarvan ik wist dat ze niet lang zouden blijven en waarmee ik naar huis zou liften achterop de fiets..
En éigenlijk is dat ritje het leukste van de dag geweest ( kruip nu even weg uit schaamte over zóveel ‘’ondankbaarheid’’ hoor);
Maar stel je voor; Penny zwoegend op de kinderhoofdjes (keien), die ongemakkelijke maar óh zo decoratieve steentjes die door de hele Leidse binnenstad liggen, ik, die met die ongemakkelijke heupen achterop moest zien te komen…
Gegíld hebben we; geslingerd óók, want eer dít mens dan zó zit dat ze er niet gelijk weer af dondert…zijn we al bijna thuis en Pen heeft nou eenmaal de gewoonte om de slappe lach te krijgen als iets niet lukt..
En Jeroen die dan met zo`n geïrriteerd hoofd achterom kijkt en die ziét denken; ‘’jézus, k*twijven, schiet op, ik wil naar huis want ik moet morgen weer werken’’…nou, dan kan je ons bij elkaar vegen hoor.
Thuis gekomen stond…Opi bij de trap..tralala…ik durf het eigenlijk niet te schrijven, maar dat gaat dus de goede kant op!
En nu zit ik er redelijk uitgeput bij; Eel is met de rest mee terug naar Woubrugge, waar de auto staat en waarvoor hij net iets te veel heeft gedronken om naar Leiden te rijden, dus die belde net dat hij heerlijk in de caravan zit, televisietje aan, nog even een biertje doet én zijn zonden overdenkt
en dan lekker gaat slapen.
En dat ga ik nu óók doen!
Labels: Dag uit het leven van
trouwerij
01-07-2011 om
11:31
Vandaag hebben we een bruiloft.
Een gróte bruiloft nog wel.
Zo een waarvoor je je moet kléden, omdat je er de hele dag bij bent..
En de dresscode is ..wit..of áll colours, wít dus.
En wit is mijn kleur niet, integendeel.
Zwart, zwarter, zwarts is mijn kleur.
Dat werd dus zoeken en ergens in mijn achterhoofd eigenlijk óók, wat ik mijn hele leven al heb; sjit aan de code, ik ga zoals IK wil en vooral; waar ik me prettig in voel.
Mahja, tis familie, dus énige concessie wilde ik wel doen voor deze éne keer.
Niet dat dat het gemakkelijker maakte hoor;
Ik ben niet zo van het sjoppen en passen en kijken en meten!
Álles, echt álles uit de kast getrokken en maar aan de gang gegaan..
Na 362 keer aan- en uittrekken van de zooi, na alle combinaties bedacht en geprobeerd te hebben, kwam ik, na advies van m`n dochter die ik erbij gesleept had, tot de volgende outfit:
Ik vond nog een witte broek, dus dat was één.
Een zwart, lang A-lijn hempje had ik, dus dat was twéé.
Een zwarte bloúse ( braak, braak, khoú niet van blouses) was drie, maar vond ik toch niet leuk staan.
En opééns kreeg ik een brainwave…ik had een tijdje geleden bij de Wibra of all places een witte bloesachtige kantachtige toestand mee genomen, nou, gekocht dus eigenlijk, voor 7 eutjes, maar weer terug gebracht wegens te wit.
Ik ben dus, toen dochter tevreden, ‘’zó, we zijn eruit’’ naar huis was gegaan, als een dolle naar Wibra gegaan, hier om de hoek, en já hoor; ze hingen er nog!!
Niémand wil die bloesies kennelijk hebben, hoewel ik moet zeggen, dat voor een witte bloes, hij er écht aardig en leuk, lief ook een soort van door het kantachtige, uitziet!
Penny Mae had nog een wit tasje voor me mee genomen, maar dat heb ik aan de wilgen gehangen, dat was écht een overdosis wit voor me en ik vond nog een leuk, klein zwart tasje van mezelf voor de hoognodige sigaretten, make-up en fototoestel, want dan kan ik fototies nemen en heb ik tenminste wat te doen.
Ik hou niet zo van dit soort dagen namelijk en verveel me al snel en wil dan naar huis.
Eigenlijk.
Het liefst.
Maar dát kan dus niet, we zullen erbij moeten blijven tot een uur of 10 s`avonds.
Wél lekker eten in een goede zaak in Leiden, dus dáár kijken we dan wel naar uit.
Én op een gristelijke tijd beginnen, pas om 2 uur verzamelen in het huis van de ouders van Eel`s nichtje, want hoewel voor hem het 4de en voor haar het 2de huwelijk, gaat alles zoals het hoort en slaapt ze de nacht vóór bij haar ouders..
Het kind is pas 40+ dus das dan wel weer logisch natuurlijk..haha.
Ik denk dat we wel gaan lachen hoor; iedereen sjiek de friemel en dan wij er weer tussen als Bassie & Adriaan;
Tis ook altijd hetzelfde..haha..ik hóu dervan.
Een gróte bruiloft nog wel.
Zo een waarvoor je je moet kléden, omdat je er de hele dag bij bent..
En de dresscode is ..wit..of áll colours, wít dus.
En wit is mijn kleur niet, integendeel.
Zwart, zwarter, zwarts is mijn kleur.
Dat werd dus zoeken en ergens in mijn achterhoofd eigenlijk óók, wat ik mijn hele leven al heb; sjit aan de code, ik ga zoals IK wil en vooral; waar ik me prettig in voel.
Mahja, tis familie, dus énige concessie wilde ik wel doen voor deze éne keer.
Niet dat dat het gemakkelijker maakte hoor;
Ik ben niet zo van het sjoppen en passen en kijken en meten!
Álles, echt álles uit de kast getrokken en maar aan de gang gegaan..
Na 362 keer aan- en uittrekken van de zooi, na alle combinaties bedacht en geprobeerd te hebben, kwam ik, na advies van m`n dochter die ik erbij gesleept had, tot de volgende outfit:
Ik vond nog een witte broek, dus dat was één.
Een zwart, lang A-lijn hempje had ik, dus dat was twéé.
Een zwarte bloúse ( braak, braak, khoú niet van blouses) was drie, maar vond ik toch niet leuk staan.
En opééns kreeg ik een brainwave…ik had een tijdje geleden bij de Wibra of all places een witte bloesachtige kantachtige toestand mee genomen, nou, gekocht dus eigenlijk, voor 7 eutjes, maar weer terug gebracht wegens te wit.
Ik ben dus, toen dochter tevreden, ‘’zó, we zijn eruit’’ naar huis was gegaan, als een dolle naar Wibra gegaan, hier om de hoek, en já hoor; ze hingen er nog!!
Niémand wil die bloesies kennelijk hebben, hoewel ik moet zeggen, dat voor een witte bloes, hij er écht aardig en leuk, lief ook een soort van door het kantachtige, uitziet!
Penny Mae had nog een wit tasje voor me mee genomen, maar dat heb ik aan de wilgen gehangen, dat was écht een overdosis wit voor me en ik vond nog een leuk, klein zwart tasje van mezelf voor de hoognodige sigaretten, make-up en fototoestel, want dan kan ik fototies nemen en heb ik tenminste wat te doen.
Ik hou niet zo van dit soort dagen namelijk en verveel me al snel en wil dan naar huis.
Eigenlijk.
Het liefst.
Maar dát kan dus niet, we zullen erbij moeten blijven tot een uur of 10 s`avonds.
Wél lekker eten in een goede zaak in Leiden, dus dáár kijken we dan wel naar uit.
Én op een gristelijke tijd beginnen, pas om 2 uur verzamelen in het huis van de ouders van Eel`s nichtje, want hoewel voor hem het 4de en voor haar het 2de huwelijk, gaat alles zoals het hoort en slaapt ze de nacht vóór bij haar ouders..
Het kind is pas 40+ dus das dan wel weer logisch natuurlijk..haha.
Ik denk dat we wel gaan lachen hoor; iedereen sjiek de friemel en dan wij er weer tussen als Bassie & Adriaan;
Tis ook altijd hetzelfde..haha..ik hóu dervan.
Labels: Een dag uit het leven van
oké dan maar..`n blogje
30-06-2011 om
15:02
Voor de eerste keer….
Ja hoor, ik ben ook effe aan the blog, kijken of het leuk is.
Weet éigenlijk niet zo goed waar ik over moet schrijven, maar hopelijk komt dat al doende!
Ik begin maar gewoon ergens en dat ergens is…bij de Opossum.
Ons katje.
Wijffie Kintie van der Opossum, door ons Opi genaamd.
Jaja, laat Eel maar namen verzinnen haha..
Opi is Eli`s katje, hij is haar Grote Liefde.
Opi is 18 jaar.
Opi is ziek.
Wat ze heeft weet niemand eigenlijk, want ondanks ons bezoekje aan de dierenarts, op die stinkhete dinsdag van de week, weet ook zíj niet wat er aan de hand is.
Dat bezoek was weer een hele onderneming, want Opi húilt namelijk.
Zodra ze in de transportkooi zit begint het tót we weer thuis zijn..
Een ononderbroken gehuil, met af en toe een héle kleine pauze om te slikken en adem te halen.
Wilde paniek in de ogen, bang door ons ‘’weg gebracht’’ te worden en niet meer mee naar huis te gaan.
Opi heeft geen leuk verleden achter de rug en is dat nooit helemaal vergeten!
Dikke hoofdpijn krijgen we ervan.
Bovendien ben ik in het prettige bezit van een hartinfarct, óóit, en borstkanker nú, dus de heerlijke mix van medicijnen zorgt ervoor dat ik me hélemaal het apelazarus zweet bij temperaturen boven de 15 graden!
Ik kan je verzekeren dat je je dan niét echt prettig voelt als je staat uit te leggen wat de symptomen zijn van je zieke katje en je de dierenarts héél erg naar je kop ziet kijken, zo van: ‘’wat heb dié nou??’’
Na luid en duidelijk roepen;’’ hormóónpillen…gaak van zwéten..’’ van mij, gaat ze dan eindelijk over tot de orde van de dag en bekijkt, betast en bevoelt onze Opossum.
En weet het niet.
En neemt bloed af uit dat dunne kippepootje met de miniscule adertjes.
En Opi huilt en huilt maar door.
En ik zweet en zweet maar door…
Ze krijgt een vochtinfuus in het kader van; dan dát maar proberen en krijgt in het kader van; dan dát maar proberen een pijnstillende injectie.
En we gaan weer huilend en zwetend naar huis.
Gelukkig is er aan de overkant een parkeerplekje, want eigenlijk schaam je je deaud met zo`n huilend ding in die kooi, dus we zijn snel binnen.
Opi rent gelijk naar de keuken, verbijsterd nagestaard door Toy, onze Toetie, en begint als een waanzinnige te eten.
Eli, de eeuwige optimist, die alleen ziet wat hij wíl zien, zegt opgelucht; ‘’zo, ze is gelukkig weer beter’’..
Ik zeg; ‘’hoho, ze is nog wel hartstikke ziek hoor, katten doén dit, dat eten is een bevestiging voor ze dat ze weer thuis zijn’’.
Ik ben dus de ‘’doemdenker’’ en we krijgen even, huilend en zwetend, een stevige ‘’discussie’’.
Eel wil er niet aan dat Opi, zíjn Opi, misschien wel ernstiger ziek is dan we weten, uiteindelijk geven katten slecht tot niet aan dat ze pijn hebben of ziek zijn en ik mag wel zeggen dat Opossum daar een mééster in is.
Nu een paar dagen later, gaat het zozo en houd ik haar goed in de gaten.
Das vermoeiend en stressvol, want het ene moment denk je;’’ja, het gaat echt beter met haar’’ en het volgende; ‘’nee hoor, ze is echt wel erg ziek.
Verwarrend dus.
Maar zodra we (ik!!) zien dat ze ‘’er geen zin meer in heeft’’, mag ze gaan en zullen we direct maatregelen nemen!
Nou, dit was zomaar een dagje uit mijn leven, volgende keer minder kat hoor..haha..hoewel….
Opi links, Toetie rechts.
Ja hoor, ik ben ook effe aan the blog, kijken of het leuk is.
Weet éigenlijk niet zo goed waar ik over moet schrijven, maar hopelijk komt dat al doende!
Ik begin maar gewoon ergens en dat ergens is…bij de Opossum.
Ons katje.
Wijffie Kintie van der Opossum, door ons Opi genaamd.
Jaja, laat Eel maar namen verzinnen haha..
Opi is Eli`s katje, hij is haar Grote Liefde.
Opi is 18 jaar.
Opi is ziek.
Wat ze heeft weet niemand eigenlijk, want ondanks ons bezoekje aan de dierenarts, op die stinkhete dinsdag van de week, weet ook zíj niet wat er aan de hand is.
Dat bezoek was weer een hele onderneming, want Opi húilt namelijk.
Zodra ze in de transportkooi zit begint het tót we weer thuis zijn..
Een ononderbroken gehuil, met af en toe een héle kleine pauze om te slikken en adem te halen.
Wilde paniek in de ogen, bang door ons ‘’weg gebracht’’ te worden en niet meer mee naar huis te gaan.
Opi heeft geen leuk verleden achter de rug en is dat nooit helemaal vergeten!
Dikke hoofdpijn krijgen we ervan.
Bovendien ben ik in het prettige bezit van een hartinfarct, óóit, en borstkanker nú, dus de heerlijke mix van medicijnen zorgt ervoor dat ik me hélemaal het apelazarus zweet bij temperaturen boven de 15 graden!
Ik kan je verzekeren dat je je dan niét echt prettig voelt als je staat uit te leggen wat de symptomen zijn van je zieke katje en je de dierenarts héél erg naar je kop ziet kijken, zo van: ‘’wat heb dié nou??’’
Na luid en duidelijk roepen;’’ hormóónpillen…gaak van zwéten..’’ van mij, gaat ze dan eindelijk over tot de orde van de dag en bekijkt, betast en bevoelt onze Opossum.
En weet het niet.
En neemt bloed af uit dat dunne kippepootje met de miniscule adertjes.
En Opi huilt en huilt maar door.
En ik zweet en zweet maar door…
Ze krijgt een vochtinfuus in het kader van; dan dát maar proberen en krijgt in het kader van; dan dát maar proberen een pijnstillende injectie.
En we gaan weer huilend en zwetend naar huis.
Gelukkig is er aan de overkant een parkeerplekje, want eigenlijk schaam je je deaud met zo`n huilend ding in die kooi, dus we zijn snel binnen.
Opi rent gelijk naar de keuken, verbijsterd nagestaard door Toy, onze Toetie, en begint als een waanzinnige te eten.
Eli, de eeuwige optimist, die alleen ziet wat hij wíl zien, zegt opgelucht; ‘’zo, ze is gelukkig weer beter’’..
Ik zeg; ‘’hoho, ze is nog wel hartstikke ziek hoor, katten doén dit, dat eten is een bevestiging voor ze dat ze weer thuis zijn’’.
Ik ben dus de ‘’doemdenker’’ en we krijgen even, huilend en zwetend, een stevige ‘’discussie’’.
Eel wil er niet aan dat Opi, zíjn Opi, misschien wel ernstiger ziek is dan we weten, uiteindelijk geven katten slecht tot niet aan dat ze pijn hebben of ziek zijn en ik mag wel zeggen dat Opossum daar een mééster in is.
Nu een paar dagen later, gaat het zozo en houd ik haar goed in de gaten.
Das vermoeiend en stressvol, want het ene moment denk je;’’ja, het gaat echt beter met haar’’ en het volgende; ‘’nee hoor, ze is echt wel erg ziek.
Verwarrend dus.
Maar zodra we (ik!!) zien dat ze ‘’er geen zin meer in heeft’’, mag ze gaan en zullen we direct maatregelen nemen!
Nou, dit was zomaar een dagje uit mijn leven, volgende keer minder kat hoor..haha..hoewel….
Opi links, Toetie rechts.
Labels: Dag uit het leven van