josjes blos(g)jes

Voor de eerste keer….

Ja hoor, ik ben ook effe aan the blog, kijken of het leuk is.

Weet éigenlijk niet zo goed waar ik over moet schrijven, maar hopelijk komt dat al doende!

Ik begin maar gewoon ergens en dat ergens is…bij de Opossum.
Ons katje.

Wijffie Kintie van der Opossum, door ons Opi genaamd.
Jaja, laat Eel maar namen verzinnen haha..

Opi is Eli`s katje, hij is haar Grote Liefde.
Opi is 18 jaar.
Opi is ziek.
Wat ze heeft weet niemand eigenlijk, want ondanks ons bezoekje aan de dierenarts, op die stinkhete dinsdag van de week, weet ook zíj niet wat er aan de hand is.

Dat bezoek was weer een hele onderneming, want Opi húilt namelijk.
Zodra ze in de transportkooi zit begint het tót we weer thuis zijn..
Een ononderbroken gehuil, met af en toe een héle kleine pauze om te slikken en adem te halen.
Wilde paniek in de ogen, bang door ons ‘’weg gebracht’’ te worden en niet meer mee naar huis te gaan.
Opi heeft geen leuk verleden achter de rug en is dat nooit helemaal vergeten!
Dikke hoofdpijn krijgen we ervan.

Bovendien ben ik in het prettige bezit van een hartinfarct, óóit, en borstkanker nú, dus de heerlijke mix van medicijnen zorgt ervoor dat ik me hélemaal het apelazarus zweet bij temperaturen boven de 15 graden!
Ik kan je verzekeren dat je je dan niét echt prettig voelt als je staat uit te leggen wat de symptomen zijn van je zieke katje en je de dierenarts héél erg naar je kop ziet kijken, zo van: ‘’wat heb dié nou??’’
Na luid en duidelijk roepen;’’ hormóónpillen…gaak van zwéten..’’ van mij, gaat ze dan eindelijk over tot de orde van de dag en bekijkt, betast en bevoelt onze Opossum.
En weet het niet.
En neemt bloed af uit dat dunne kippepootje met de miniscule adertjes.
En Opi huilt en huilt maar door.
En ik zweet en zweet maar door…

Ze krijgt een vochtinfuus in het kader van; dan dát maar proberen en krijgt in het kader van; dan dát maar proberen een pijnstillende injectie.

En we gaan weer huilend en zwetend naar huis.
Gelukkig is er aan de overkant een parkeerplekje, want eigenlijk schaam je je deaud met zo`n huilend ding in die kooi, dus we zijn snel binnen.
Opi rent gelijk naar de keuken, verbijsterd nagestaard door Toy, onze Toetie, en begint als een waanzinnige te eten.
Eli, de eeuwige optimist, die alleen ziet wat hij wíl zien, zegt opgelucht; ‘’zo, ze is gelukkig weer beter’’..
Ik zeg; ‘’hoho, ze is nog wel hartstikke ziek hoor, katten doén dit, dat eten is een bevestiging voor ze dat ze weer thuis zijn’’.

Ik ben dus de ‘’doemdenker’’ en we krijgen even, huilend en zwetend, een stevige ‘’discussie’’.
Eel wil er niet aan dat Opi, zíjn Opi, misschien wel ernstiger ziek is dan we weten, uiteindelijk geven katten slecht tot niet aan dat ze pijn hebben of ziek zijn en ik mag wel zeggen dat Opossum daar een mééster in is.

Nu een paar dagen later, gaat het zozo en houd ik haar goed in de gaten.
Das vermoeiend en stressvol, want het ene moment denk je;’’ja, het gaat echt beter met haar’’ en het volgende; ‘’nee hoor, ze is echt wel erg ziek.

Verwarrend dus.
Maar zodra we (ik!!) zien dat ze ‘’er geen zin meer in heeft’’, mag ze gaan en zullen we direct maatregelen nemen!

Nou, dit was zomaar een dagje uit mijn leven, volgende keer minder kat hoor..haha..hoewel….

Opi links, Toetie rechts.