josjes blos(g)jes

Zo, hè hè….

We hebben het achter de rug, we hebben het de hele dag vol gehouden, en deze keer zit niet mói, maar Eel, van top tot teen onder de vlekken..haha…de minstens nèt zo ijdele Eel, de Eel die z`n halve millimeter haartjes nog borstelt voordat hij de deur uitgaat, de Eel die lánger voor de spiegel staat en staart dan ik…dié Eel, in zijn ‘’goeie goed’’ van boven tot onder bedekt met rode wijn..tralalala…

Neefje Devil trok aan het ultra moderne tafelkleed, dat is dus zo`n strak lopertje dat nooit strak blijft liggen en het úbervolle glas duikelde zó in overhemd en kruis.
Vermengd met het witte van zijn kleding werd dat dus een knetter rosjuh outfitje.
Ik mag dat wel hoor, zo`n man die zich in het rosjuh durft te kleden…mènn oh mènn, ik heb nog nooit iemand zó ongelukkig zien kijken als Eel..haha
En of ik Penny even wilde bellen of Jeroen nog iets had voor hem om bij de receptie, waar Pen & Jeroen ook zouden komen, aan te trekken.
Nou, dat was gelukkig zo, tot aan een lekker luchtje toe, want ze waren bang dat hij zúúr zou ruiken van die wijn.
Nou, hij róók niet zuur, hij kéék alleen maar zuur.

Anyway; we hebben het grootste deel van de dag in een boot gezeten en dat was best wel leuk.
Opgehaald bij de broer van Eel, die met vrouw en hond riant aan het water woont, alle gasten erin en varen maar.

We meerden aan bij een schattig kapelletje bij Oude Wetering en daar werd het bruidspaar getrouwd.
Duurde niet te lang gelukkig, want die ambtenaar had zo`n stem waarvan je steeds dacht; kúch effe mevrouw, dan klinkt het wat prettiger.

Voor twéé kinderen was niet lang tóch weer te lang; een neefje van 5 jaar en…Eel...die gaat dan bekken trekken naar het neefje, neefje wordt daardoor té druk, heeft een bijzonder hoge gil in zich die er dan langdurig uitgalmt, waarop zijn vader nijdig wordt, waardoor het gillen harder wordt en nog langer duurt en waardoor je bij de ambtenaar, die harder moet gaan praten, nóg meer denkt;
kúch effe mevrouw, dan klinkt het wat prettiger.

Afijn, Eel`s straf is later op de dag natuurlijk gekomen door datzelfde neefje die hij maar blééf opstoken en die zó wild werd dat hij aan het tafelkleed trok waardoor….enz.

Nadat het stel getrouwd was en de champagne opgedronken óf in de rododendrons geflikkerd was (ikke dus), zijn we allemaal weer aan boord gegaan van de ‘’Lady Kim’’ om naar Leiden te varen tót aan de bruggen waar het schip niet verder kon;
Daar werden we opgepikt door een ándere, lage boot, en dat was onverwacht grappig, want Eel en ik kennen de schipper daarvan redelijk goed.

Het eten, in één van de betere restaurants van Leiden was..eh..réuze modernistisch culinair.
Kleine hapjes, weinig smaak, friémeltje vlees, véél aardappeltjes,goor toetje en volgens mij waanzinnig duur voor al die onzin.

Zo, het voor hen te hopen dat ik nooit een recensie over hun zaak hoef te schrijven
Het pand is práchtig, met allemaal zaaltjes, die ooit, in een ver, vèr verleden kamers zijn geweest, want het is ooit een ‘’gewoon’’’ huis geweest…moeten héle rijke mensen zijn geweest die daar in die tijd gewoond hebben,
Alles in authentieke stijl gelaten met veel marmer, schitterende plafonds en gangen; echt een belevenis om te zijn hoor, zeker als je je dan, zoals ik dan doe, probeert voor te stellen wát voor mensen er hoé gewoond hebben!

Maar ik begon langzaam in elkaar te pletteren van toch wel zo`n lange dag en was blij dat om half negen Penny en Jeroen kwamen waarvan ik wist dat ze niet lang zouden blijven en waarmee ik naar huis zou liften achterop de fiets..

En éigenlijk is dat ritje het leukste van de dag geweest ( kruip nu even weg uit schaamte over zóveel ‘’ondankbaarheid’’ hoor);
Maar stel je voor; Penny zwoegend op de kinderhoofdjes (keien), die ongemakkelijke maar óh zo decoratieve steentjes die door de hele Leidse binnenstad liggen, ik, die met die ongemakkelijke heupen achterop moest zien te komen…

Gegíld hebben we; geslingerd óók, want eer dít mens dan zó zit dat ze er niet gelijk weer af dondert…zijn we al bijna thuis en Pen heeft nou eenmaal de gewoonte om de slappe lach te krijgen als iets niet lukt..
En Jeroen die dan met zo`n geïrriteerd hoofd achterom kijkt en die ziét denken; ‘’jézus, k*twijven, schiet op, ik wil naar huis want ik moet morgen weer werken’’…nou, dan kan je ons bij elkaar vegen hoor.

Thuis gekomen stond…Opi bij de trap..tralala…ik durf het eigenlijk niet te schrijven, maar dat gaat dus de goede kant op!

En nu zit ik er redelijk uitgeput bij; Eel is met de rest mee terug naar Woubrugge, waar de auto staat en waarvoor hij net iets te veel heeft gedronken om naar Leiden te rijden, dus die belde net dat hij heerlijk in de caravan zit, televisietje aan, nog even een biertje doet én zijn zonden overdenkt
en dan lekker gaat slapen.

En dat ga ik nu óók doen!